Radio Mi Amigo, nooit gedacht op 1 januari 1974 dat dit Vlaamse radiostation gerund door wafelbakker, maar meer dan dat alleen, Sylvain Tack dat deze Mi Amigo zijn naam eer zou aan doen en in Spanje zou landen in september 1974 toen het in Nederland ook verboden was om nog verdere medewerking te verlenen aan zeezenders.

Mi Amigo verhuisde naar Playa de Aro, een badstadje dat toen nog volledig onbekend was bij het grote Spaanse toeristenpubliek. Maar daar zou snel verandering in komen. Dankzij Radio Mi Amigo kreeg Playa de Aro een boost aan toeristen die maar al te graag hun geliefde station en nog meer geliefde radiomakers kwamen bezoeken en een hard onder de riem steken. Playa de Aro werd opeens een “wereldberoemde” badplaats in Spanje.

Mede als dank en als eerbetoon aan Sylvain Tack is er in augustus een boek verschenen aan de hand van Joan Perich over Sylvain Tack en over zijn bijdrage door Radio Mi Amigo aan de bloei van Playa de Aro. Het boek van 240 pagina’s is in het Catalaans geschreven en bevat heel veel foto’s van Playa, de Mi Amigo periode en diverse personen.

Donderdagavond 20 augustus vond in de buitenlucht bij de bibliotheek van het Spaanse Playa de Aro de presentatie plaats van het boek “Radio Mi Amigo – De droom van Sylvain Tack”. Joan Perich is de schrijver van het boek en heeft er ruim 4 jaar aan gewerkt. Joan Perich was ook intensief betrokken bij de ‘reddingsoperatie’ van Radio Mi Amigo’s Playa studio’s door Douwe Dijkstra. En Douwe Dijkstra is weer direct betrokken geweest bij het Mi Amigo boek van Joan Perich.

Joan Perich boek over Radio Mi Amigo in Spanje is nu gepubliceerd. Het boek is nu te koopt voor €25 de prijs is inclusief boek, de afhandeling en verzending naar elke bestemming binnen Europa. U kan het boek bestellen via miamigo@rpa.cat

In het boek komt ook onze radioman Walter Galle aan het woord. Toen Walter hem enkele keren opzocht eerst in zijn vroegere Suzy wafel fabriek en later ook in Oudenburg.

Hier een fragment uit het boek weliswaar in het Nederlands vertaald over die ontmoetingen.

Al van in de wieg ben ik zeezender fan door éérst te luisteren in 1962 naar Radio Uilenspigel en later de Engelse Zeezenders.
In maart 1968 werden de Caroline schepen de haven van Amsterdam binnen gesleept en daar begon mijn avontuur.
Tijdens de zomer van 1975 was ik in Playa de Aro op de Masnou en maakte daar kennis met Sylvain Tack.
Sylvain was een veel besproken figuur in de Vlaamse muziek wereld nog voor Radio Mi-Amigo bestond.
In 1976 was ik de zondag middag te horen op Mi-Amigo via de 259 meter met een zeezender programma in opdracht van de Vereniging voor Vrije Radio tussen 16 en 17 h.
De zomers gingen voorbij en Sylvain belande in Haiti waar het totaal uit de hand liep,soms belde hij mij op een gat in de nacht niet beseffende het grote tijds verschil.
De afloop kennen we ,einde verhaal op de vlieghaven in Frankrijk.
Jaren bleef het stil rond Sylvain tot ik in de late namiddag op 10 nov 2009 hem aantrof wandelend tussen het puin van zijn dertig jaar oude afgebrande Suzy- Wafel fabriek in Buizingen.
Telkens als ik over Mi-Amigo begon sneed hij een ander onderwerp aan maar plots liet hij ontvallen:-Het is jammer dat velen mij vergeten zijn.-Sylvain was duidelijk verbitterd.
Toen ik hem voorstelde om eens een zeezenderdag in Amsterdam bij te wonen, liet hij mij verstaan dit niet meer te zien zitten. ‘Of misschien later eens.’ De laatste keer dat ik hem tegenkwam, was begin 2005 in Oudenburg. Toen ik toevallig op het stadhuis van Oudenburg aan het werk was, liet iemand in een gesprek vallen dat één van hun beroemdste burgers ‘piratenkoning’ Sylvain Tack was. Na wat heen en weer gepraat, kreeg ik zijn adres. Ik besloot een kijkje te gaan nemen. En ja hoor Sylvain Tack was er aan het wandelen. 
Alweer vroeg ik hem eens mee te gaan naar een zeezenderdag. Hij dacht diep na en zei dat oktober nog zo ver weg was. ‘Maar als het dit jaar niet lukt, dan zeker volgend jaar zal ik er zijn’, noteerde ik. Uiteindelijk stapte ik in mijn auto en wilde vertrekken. Vreemd genoeg riep hij me nog na : ‘Als je nog eens passeert, spring dan maar eens binnen’. Een paar maand later werd ik ziek, ik raakte niet meer in Oudenburg. Toen ik net op tijd hersteld was om naar de Nederlandse radiodag in Amsterdam te gaan, had ik Sylvain niet meer kunnen bezoeken. Al nam ik me voor om Sylvain er de volgende keer toe te dwingen om mee te gaan. Sylvain Tack op een radiodag, dat zou iedereen goed gedaan hebben. De man had nog recht op een gigantisch applaus. Helaas is Magere Hein mij en de radiofans te vlug af geweest. Toch ben ik blij dat ik nog geprobeerd heb om Sylvain nog eens ‘naar buiten te krijgen’. Ik ben er heel fier op dat ik hem heb gekend. Een groot mens waar veel huidige radiomakers hun carrière aan te danken hebben. o­nze piratenvader is dood. Verdomme!’
Tekst: Walter Galle
De persvoorstelling van het boek van Joan Perich kan u via deze link van Mediapages nalezen.
Met dank aan Walter Galle